Misją ATENEUM- Szkoły Wyższej w Gdańsku jest przygotowanie studentów do kompetentnego, świadomego funkcjonowania w dynamicznie rozwijającym się globalnym społeczeństwie informacyjnym.
Mamy masowy dostęp do informacji, wiedzy. Jednocześnie olbrzymie problemy z wyszukaniem właściwej wiedzy, koniecznej do racjonalnych decyzji. Jest rozwiązanie: KWANTY wiedzy.Tak porządkowana wiedza potrzebna jest wszędzie.Także umiejętność. Dzięki umiejętności kwantyfikowania treści możesz - jako humanista - okazać się niezbędny dosłownie wszędzie. Naucz się tego tutaj. Za darmo. Ten portal na charakter społecznościowy.
To miejsce przeznaczone jest dla wszystkich, którzy nie znoszą publicznego gadulstwa, przelewania z pustego w próżne, gadania - dla gadania. Publiczne zabieranie głosu, zajmowanie ludziom czasu - musi mieć swój sens. Łatwiej go zachować, gdy trzymasz się standardu, swoistej matrycy logicznej, która pozwoli Ci uniknąć grania niechcianej roli kolejnego gaduły.
Kwant to półprodukt. Nie nadaje się ani na list miłosny ani na wystąpienie prezesa. Ale to drugie będzie miało głęboki sens, jeśli przygotowane zostanie w oparciu o kwanty.
Czym są Kwanty? Kwanty to poradniki, podpowiedzi. Podpowiadają rozwiązania problemów. Trzeba podjąć decyzję. Wiemy w jakich warunkach działamy, jaki mamy cel, ale nie wiemy jak do niego dojść. Kwanty to podpowiedzi. Ktoś, kto ma problem - nie musi czytać całego artykułu, książki, bardzo wielu prac, rozrzuconych po wielu miejscach. Nie musi tego robić, gdyż ktoś inny przejrzał już to wszystko, przeanalizował pod katem akurat tego samego problemu, wybrał najistotniejsze treści i dodatkowo wzbogacił je o swoje doświadczenie, przemyślenia itd. Czyli kwant - to sedno sprawy, podane na tacy. Z informacja o źródle - tak, aby korzystający mógł samodzielnie przekonać się o trafności wyboru danego fragmentu z obszernego często oraz intelektualnie skomplikowanego kontekstu.
Dlatego zachęcamy zarówno do tworzenia, jak i do korzystania z kwantów.
Nie wyważaj otwartych drzwi! Masz problem? Sprawdź jak rozwiązywali go inni. Formuła kwanta daje gwarancje obu stronom sensowności zajmowania się nimi
Przeanalizuj uważnie tę prezentację.Ściągnij aktualną wersję szablonu kwanta. Wykonaną pracę prześlij na adres:
Szablon kwanta:
Nazwa PLIKU: 2008-06-05 08:16_TW480302_v01_KWANT_
Problem [nazwij problem, przyczynę wyszukiwania treści]: Słowa klucze [3-5 od bardziej do najmniej ogólnych]: Dla kogo?[Nazwa zespołu projektowego, dodatkowo osoba prowadząca temat]:ZP Na kiedy? [Orientacyjne ramy aktualności materiału]; Sugestie:, [Co dalej zrobić z zawartością kwanta]: Powiązania: [Skojarzenia z innymi problemami]: STOPKA: autor_ tytuł_ /w:/ miejsce_ rok wydania_ adres strony: Autor:[identyfikacja Autora według indywidualnych potrzeb- obligatoryjnie: imię, nazwisko +adres mailowy]:
SUGESTIE: [cytowany tekst dotyczy pewnego problemu, który należy rozwiązać. W zależności od jego treści może odegrać rolę argumentu decyzyjnego „za” lub „przeciwko” określonemu rozwiązaniu, a więc może wspierać decyzję czyniąc ja uzasadnioną merytorycznie. Każda racjonalna decyzja winna opierać się na analizie całości wiedzy dostępnej w danym momencie. Wiedzę zapisana w postaci worków i kwantów układamy w formie drzewa, które znakowane czasem pozostaje jako dowód racjonalności w określonym czasie, ze względu na stan wiedzy, którym dysponowaliśmy w danym momencie.
Ponadto miejsce zatytułowane jako „sugestie” przewidziane jest na własne skojarzenia i podpowiedzi związane mniej czy bardziej logicznie z cytowanym tekstem, które nasunęły się w trakcie wyboru danego fragmentu treści i nasunęły podpowiedź.
Sugestie mogą być także komentarzem związanym tematycznie z poruszaną kwestią, jej wybranym aspektem.
ZADANIA: Proponowane zadania dla bezpośredniego adresata worka, który należy zazwyczaj do zespołu edukacyjnego lub projektowego. Dla innych odbiorców mogą – jako takie- stanowić inspirację do sposobu wykorzystania danej treści- zależnie od bieżących zadań i zainteresowań. Kwant jest zazwyczaj podstawowym składnikiem RAPORTU WYSZUKIWANIA TREŚCI związanych z danym problemem
SŁOWA KLUCZE: spadek sprzedaży warzyw_ klient_ bariery informacyjne_ pełna informacja o produktach_ wzrost sprzedaży warzyw
ODBIORCA: osoby zajmujące się produkcją i sprzedażą warzyw
Temat: Jak informacja o produktach wpływa na klienta?
CYTAT: „W całej Unii Europejskiej producentów wczesnych warzyw i handlowców dotknął poważny kryzys w wyniku epidemii E. coli. Pomimo zdementowania podejrzeń co do szkodliwości warzyw, polscy konsumenci kupują je niechętnie, nawet jeśli sprzedawca zapewnia, że są rodzimej produkcji. Sklepy i hurtownie składają o 80% mniej zamówień na dostawy ogórków. Tak gwałtowny spadek cen: skupu, hurtowych i eksportowych (ogórków, pomidorów i sałaty) nie miał dotychczas miejsca w historii notowań w maju i w czerwcu. Przed ogłoszeniem epidemii w Niemczech, ceny skupu polskich ogórków w dostawach na rynek krajowy wynosiły około 2 zł/kg. W maju, kiedy wybuchła panika, ceny spadły o prawie połowę – do 1,20–1,40 zł/kg, zaś na początku czerwca do poniżej 1 zł/kg (0,50–0,90 zł/kg). Progiem opłacalności produkcji ogórków spod osłon była cena na poziomie 1,50–1,80 zł/kg. „
ASOCJACJE: Informacja podawana w mediach o zagrożeniu bakterią E.coli, spowodowała spadek sprzedaży warzyw przez sklepy i hurtownie ogórków. Klienci z obawy przed chorobą boją się kupować ogórki z innych krajów Unii Europejskiej, zwłaszcza z Hiszpanii i Niemiec, co wywołało kryzys na rynku warzyw. Klienci kupując produkt biorą pod uwagę wszystkie informacje, które do nich docierają. Polscy producenci, hurtownicy i sklepy codziennie ponoszą koszty z powodu bariery informacyjnej. Klient nie stracił jeszcze pełnego zaufania do polskich produktów. Trzeba ten fakt wykorzystać i podawać pełną informację o produktach np. na skrzynkach umieścić kolorowe, wyraźne etykiety z informacjami takimi jak:– polskie warzywa, opis źródła pochodzenia towaru ( nazwa terenu uprawy, czy to gospodarstwo ekologiczne itp.). Ponadto sklepy powinny informować klienta, że polskie produkty zostały wielokrotnie sprawdzone przez odpowiednie służby sanitarne. Należałoby zwiększyć promocję polskich produktów, których mocnymi stronami jest bezpieczeństwo dla konsumenta i wyjątkowy smak. Wszystkie zadania mają w końcowym rezultacie przynieść wzrost sprzedaży warzyw, a w szczególności ogórków.
AUTOR: Mario Wawrzywko
Przykład Kwanta przygotowany przez zespół (Mario Warzywko – kierownika osiedlowego sklepu warzywnego wykreowanego na ćwiczeniach na wykładzie) w składzie:
Beata Reseman, Anna Górna, Mariusz Kukliński, Grażyna Terlecka, Katarzyna Maras, Iwona Stawicka, Barbara Quirini i Dorota Poczwardowska
110629_0920_EK840109_v01 Jak stworzyć oryginalne CV?
PROBLEM:_ Coraz więcej młodych ludzi starając się o prace musi sporządzić i wysłać do potencjalnego pracodawcy swoje CV. Jak na tle pozostałych kandydatów wyróżnić swoją osobę, a dzięki temu dostać możliwość zaprezentowania się na rozmowie rekrutacyjnej, a w następstwie uzyskać wymarzoną prace?
SŁOWA KLUCZE: CV, życiorys, wzory CV, przykłady CV, pierwsza praca
ODBIORCA: absolwenci szkół wyższych i średnich
CYTAT: „Do tej pory wysyłający życiorysy trzymali się na ogół pewnego szablonu: miejsca pracy, daty, osiągnięcia, walory. Ale w tej dziedzinie coś się zmieniło. Dziś liczy się raczej oryginalność. Pomysł, kolor, element zaskoczenia. To między innymi kryzys sprawił, że pracodawcy zaczęli przebierać w ofertach. Już na etapie nadesłanych aplikacji szukać czegoś, co ich zaskoczy. Czegoś, co świadczy o kreatywności, niebanalnym myśleniu, umiejętności porzucenia szablonu. Aplikacje w tradycyjnej formie znacznie straciły dziś na popularności.
Naturalnie jest wiele zawodów, w których taka „rewolucja w życiorysach” nie zaszła. Raczej trudno sobie wyobrazić, by mapę myśli czy też CV w formie wiersza wysłał pracodawcy kandydat do posady w urzędzie skarbowym, przyszły nauczyciel, strażak lub policjant. Nie będzie miała takiej okazji sekretarka czy ktoś ubiegający się o przyjęcie do ekipy budowlanej. Oni po prostu nie mają możliwości pokazać w podobnej formie swoich umiejętności zawodowych. „
KOMENTARZ do problemu: Stworzenie dobrego CV, które przykuje uwagę pracodawcy stanowi nie lada wyzwanie dla osób, które piszą je po raz pierwszy. Często korzystają oni z gotowych wzorców, czym niestety już na wstępie zamykają sobie możliwość zaproszenia na rozmowę rekrutacyjną, gdyż powielają schemat stosowany przez dziesiątki kandydatów aplikujących na dane stanowisko a w związki, z czym stają się jedynie „kandydatem, jakich wielu”. Rozwiązaniem tej kwestii jest stworzenie takiego życiorysu, które ewidentniewyróżni się na tle pozostałych. W takich przypadkach liczy się pomysł, dzięki któremu uda się nam zdeklasować rywali na jak najwcześniejszym etapie rekrutacji. Mogą to być życiorysy w formie wykresów czy prezentacji w Power Poincie. Często stanowisko, na jakie aplikujemy może nam samo w sobie podsunąć rozwiązanie w stworzeniu oryginalnego CV. Przykładowo młodzi architekci zamiast standardowych maili przysyłają rozkładane projekty budowli. Kandydat do pracy w firmie marketingowej, w dziale nowych technologii, reklamie czy PR powinien zmienić sposób myślenia. Przygotować się na to, że z wykazaniem kreatywności nie ma, co czekać do podpisanie umowy, czy nawet na rozmowę kwalifikacyjną. Trzeba działać wcześniej. Dużą popularnością cieszą się życiorysy w formie wykresów - tzw. mapy myśli. Przy użyciu kolorów i elementów graficznych połączonych strzałkami przedstawiane są w nich osiągnięcia, umiejętności i pozytywne cechy kandydatów. Innowacyjne podejście do stworzenia życiorysu sprawi, że będziemy o krok bliżej w uzyskaniu stanowiska, o jakie się staramy niż kandydaci, którzy wykorzystują gotowe wzory CV i trzymają się utartych schematów.
110616_2124_GG900602_ Jak skutecznie nauczać gry na gitarze?
PROBLEM:Wielu młodych ludzi chciałoby nauczyć się grać na gitarze, jednak ma z tym problemy. Nie są pewni w jaki sposób powinni się uczyć oraz czy mogą to robić sami?
Problem:Pokazanie najskuteczniejszej metody nauki gry na gitarze.
SŁOWA KLUCZE:gra na gitarze, samodzielna nauka, ćwiczenia, gitarzysta, nauka.
ODBIORCA:Pracownicy miejskiego domu kultury.
CYTAT:”Zawsze powtarzam najważniejszą zasadę, którą zna każdy gitarzysta, który ‘wychował się gitarowo’, że najlepsza jest samodzielna nauka. Podstawy owszem, może Ci pokazać ktoś kto potrafi grać, ale droga, w którą pójdziesz z gitarą na ramieniu – zależy od Ciebie. Nikt nie wie przecież co chcesz tak naprawdę grać, lub w czym będziesz się specjalizować w grze na gitarze. Gra turystyczna, solówki, tabulatura, riffy, kombinacje chwytów, gra na innym strojeniu, gra z kapodasterem; no i w jaki styl muzyczny wejdziesz, a to też dużo zależy od tego, co na początku będziesz chciał/ chciała nauczyć. Bynajmniej początki mniej więcej są takie same.
Pierwsze ćwiczenia bywają trudne, bolesna i nawet psychicznie. Przede wszystkim, jak to z każdym wyzwaniem – trzeba chcieć tego. Chęć pomoże Ci przezwyciężyć trud i ból. Na samym początku zacznij od chwytów gitarowych. Jak się je łapie, jakie one są znajdziesz bez trudu w Internecie. Gdy już będziesz łapał/ łapała te chwyty, to trzeba ćwiczyć i ćwiczyć grę tych chwytów. Na początku osobno, potem bijąc cały czas – zmieniać chwyty. Z czasem trzeba poprzeczkę podwyższać i albo w tych kombinacjach zwiększać ilość chwytów, albo częściej je zmieniać przy biciu, przy grze”.
KOMENTARZ do problemuNauka gry na gitarze jest procesem samodzielnym. Zapoznanie przyszłego gitarzysty z instrumentem to podstawa, ale nie można zapominać o tym, że gra na nim to wyrażanie indywidualności. Nauczyciel powinien wskazać przyszłemu gitarzyście drogę, która może podążyć, jednak nie można wywierać na nim wpływu. Tylko samodzielna nauka i chęć gry połączone z ćwiczeniami mogą przynieść sukces. Podstawą skutecznej nauki gry na gitarze jest więc nie zmuszanie ucznia do wykonywania z góry założonych ćwiczeń, lecz natchnięć go pasją do gitary i zachęcenie do samodzielnej nauki gry na instrumencie. W taki sposób winno uczyć się umiejętności wydobywania dźwięków z każdego instrumentu, nie tylko gitary.
110612_2040_JK901119_v01Jak określać poziom znajomości języka angielskiego wśród studentów?
PROBLEM: W swoim CV, czy liście motywacyjnym wpisujemy poziom znajomości języka obcego. Korzystamy z określeń typu: poziom podstawowy, komunikatywny, zaawansowany, czy bardzo dobry. Z podobnym problemem spotykamy się wybierając grupę językową na studia. Na jakiej podstawie określić, poziom, który prezentujemy? Czy istnieje jakaś zobiektywizowana metoda określająca wiedzę tym zakresie?
Problem: Określanie poziomu znajomości języka angielskiego wśród studentów.
SŁOWA KLUCZE: wiedza, znajomość języka, certyfikat, poziom, dyplom, Ministerstwo Edukacji Narodowej
ODBIORCA: ZP Oceniający poziom komunikacyjny pracownika w języku obcym
CYTAT: „W skład Grupy Egzaminów Cambridge z Ogólnego Języka Angielskiego wchodzą następujące egzaminy Cambridge ESOL (English for Speakers of Other Languages):
KET (KEY ENGLISH TEST) KET jest uznawanym na całym świecie egzaminem z języka angielskiego na poziomie podstawowym. Kandydaci na egzamin KET powinni posiadać umiejętności językowe pozwalające na porozumiewanie się w prostych sytuacjach życia codziennego. Przygotowanie do KET wymaga ok. 180-200 godzin nauki języka angielskiego. Dyplom KET, podobnie jak dyplom ukończenia szkoły, jest ważny bezterminowo.
PET (PRELIMINARY ENGLISH TEST) PET jest uznawanym na całym świecie egzaminem z języka angielskiego na poziomie średniozaawansowanym niższym. Kandydaci na egzamin PET powinni posiadać umiejętności językowe pozwalające na porozumiewanie się w typowych sytuacjach towarzyskich i zawodowych. Przygotowanie do PET wymaga ok. 350 godzin nauki języka angielskiego. Dyplom PET, podobnie jak dyplom ukończenia szkoły, jest ważny bezterminowo.
FCE (FIRST CERTIFICATE IN ENGLISH) FCE jest jednym z najpopularniejszych na świecie międzynarodowych egzaminów z języka angielskiego na poziomie średniozaawansowanym. FCE jest uznawany przez Ministerstwo Edukacji Narodowej na prawach dawnego egzaminu państwowego z języka angielskiego. FCE jest honorowany przez Urząd Służby Cywilnej jako dowód znajomości języka angielskiego wymaganej od pracowników polskiej służby cywilnej. FCE jest uznawany przez Ministerstwo Edukacji Narodowej jako potwierdzenie kwalifikacji językowych wymaganych od przewodników wycieczek. FCE cieszy się szerokim uznaniem w handlu i przemyśle na całym świecie. FCE jest honorowany przez wiele uniwersytetów oraz innych instytucji oświatowych jako dowód znajomości języka będący warunkiem rozpoczęcia nauki. Przygotowanie do FCE wymaga ok. 600-650 godzin nauki języka angielskiego. Dyplom FCE, podobnie jak dyplom ukończenia szkoły, jest ważny bezterminowo.
CAE (CERTIFICATE IN ADVANCED ENGLISH) CAE jest uznawanym na całym świecie egzaminem z języka angielskiego na poziomie zaawansowanym. CAE jest uznawany przez Ministerstwo Edukacji Narodowej na prawach dawnego egzaminu państwowego z języka angielskiego. CAE jest honorowany przez Urząd Służby Cywilnej jako dowód znajomości języka angielskiego wymaganej od pracowników polskiej służby cywilnej. CAE jest uznawany przez Ministerstwo Edukacji Narodowej jako potwierdzenie kwalifikacji językowych wymaganych od przewodników wycieczek. CAE jest uznawany przez Ministerstwo Edukacji Narodowej jako udokumentowanie kwalifikacji językowych wymaganych od osób pragnących przekwalifikować się na nauczycieli angielskiego. CAE cieszy się szerokim uznaniem w handlu i przemyśle na całym świecie. CAE jest honorowany przez wiele uniwersytetów oraz innych instytucji oświatowych jako dowód znajomości języka będący warunkiem rozpoczęcia nauki. Dyplom CAE, podobnie jak dyplom ukończenia szkoły, jest ważny bezterminowo. Przygotowanie do CAE wymaga ok. 750-800 godzin nauki języka angielskiego.
CPE (CERTIFICATE OF PROFICIENCY IN ENGLISH) CPE jest uznawanym na całym świecie egzaminem z języka angielskiego na wysokim poziomie zaawansowania. CPE jest uznawany przez Ministerstwo Edukacji Narodowej na prawach dawnego egzaminu państwowego z języka angielskiego. CPE jest honorowany przez Urząd Służby Cywilnej jako dowód znajomości języka angielskiego wymaganej od pracowników polskiej służby cywilnej. CPE jest uznawany przez Ministerstwo Edukacji Narodowej jako potwierdzenie kwalifikacji językowych wymaganych od przewodników wycieczek. CPE jest uznawany przez Ministerstwo Edukacji Narodowej jako udokumentowanie kwalifikacji językowych wymaganych od osób pragnących przekwalifikować się na nauczycieli angielskiego. CPE jest honorowany przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych jako dokument świadczący o znajomości języka angielskiego wymaganej od pracowników ministerstwa. CPE cieszy się szerokim uznaniem w handlu i przemyśle na całym świecie. CPE jest honorowany przez wiele uniwersytetów oraz innych instytucji oświatowych jako dowód znajomości języka będący warunkiem rozpoczęcia nauki. Dyplom CPE, podobnie jak dyplom ukończenia szkoły, jest ważny bezterminowo.
KOMENTARZ do problemu: Jeśli pracownik posiada któryś z certyfikatów, to określenie poziomu jego wiedzy w zakresie języka angielskiego nie stanowi większego problemu. Powyższy cytat scharakteryzował mniej więcej zakres wiedzy, jaką dysponuje posiadacz certyfikatu.
Aby zapewnić studentom, iż znajdą się w odpowiedniej grupie, właściwej ich poziomowi zaawansowania, na pierwszych zajęciach powinien zostać przeprowadzony test, który pozwala określić rzeczywisty poziom znajomości języka i stworzyć odpowiednie grupy.
110613_1820_MS6310311_v01 Jak sprawdzić poziom inteligencji dziecka w wieku przedszkolnym?
PROBLEM: Wiemy, że nie ma dwójki dzieci, które rozwijają się tak samo. Ale rolą rodzica jest zwrócenie uwagi na to, czy jego pociecha faktycznie nadaje się do szkoły. Czasem wychowawca z zerówki czy przedszkola zwróci uwagę, że dziecko może do szkoły jeszcze nie dorosło. Co powinniśmy zrobić, gdy zauważymy, albo, gdy ktoś zwróci nam uwagę, że nasz syn czy córka do szkoły się nie nadają?
Problem: Jak określić gotowość dziecka do obowiązku szkolnego?
SŁOWA KLUCZE: rozwój dziecko, szkoła, gotowość do obowiązków, intelektualna, poznawcza i ruchowa, czyli motoryka mała i duża, diagnoza.
ODBIORCA: ZP Rodzice chcący sprawdzić poziom gotowości dziecka do obowiązku szkolnego.
CYTAT „Jednak o wszystkim, co dotyczy naszego dziecka, decydujemy my - rodzice. Co powinniśmy zrobić, gdy zauważymy, albo, gdy ktoś zwróci nam uwagę, że nasz syn czy córka do szkoły się nie nadają? Wyjście jest jedno - wizyta w poradni psychologiczno-pedagogicznej, gdzie diagnozowaniem dziecka zajmą się specjaliści. Badanie trwa kilka godzin. W tym czasie dziecko rozwiązuje różne zadania, bawi się, odpowiada na pytania, rysuje, biega... Jednym słowem badanie jest bardzo przyjemne, a maluch nawet nie wie, że w trakcie tych czynności pedagodzy oceniają jego dojrzałość szkolną. Analizowane są trzy sfery rozwojowe - intelektualna, poznawcza i ruchowa, czyli motorykamała i duża.
W zależności od tego z jak dużymi problemami mamy do czynienia, dziecku i rodzicom możemy zalecić różne ćwiczenia wyrównawcze, albo proponujemy odroczenie obowiązku szkolnego na rok. Zdaniem pani pedagog nie ma się ani czego wstydzić, ani przesadnie się tym przejmować. - Jeśli dziecko np. z trudem literuje, to w pierwszej klasie nauczy się wprawdzie alfabetu, ale czytać nie będzie. Nie chodzi o to, że maluch w jakiś sposób niedojrzały do siedzenia w ławce, nie będzie w stanie tego nadrobić. Najgorsze jest zderzenie z dziećmi, które świetnie radzą sobie ze szkolnymi obowiązkami. W ten sposób od początku dziecko, które potrzebuje po prostu trochę więcej czasu i ćwiczeń, będzie się czuło gorsze. Wyćwiczyć można, bowiem wszystko, braki nadrobić, ale z problemami emocjonalnymi, które się pojawią na tle odstawania od grupy, uporać się będzie najtrudniej. Trzeba też pamiętać, że wysyłając do szkoły dziecko, które do niej nie dorosło, ryzykujemy, że pod koniec pierwszej klasy usłyszymy, że dziecko musi powtórzyć klasę. Nie chodzi o stratę roku, ale o łatkę drugorocznego, która do niego przylgnie. Do tego dochodzi kolejny stres związany z rozstaniem z kolegami, zmianą pani. Powtórzenie pierwszej klasy może być dla dziecka prawdziwym dramatem - mówi pedagog. Lepiej przedłużyć sobie o rok przygotowanie przedszkolne, gdzie nikt nikomu do metryki nie zagląda i zacząć naukę, gdy dziecko jest już do tego gotowe - ocenia pedagog i zachęca do przyprowadzania maluchów do poradni. - Jeśli rodzica coś niepokoi, jeśli obawia się, że dziecko sobie nie poradzi, od razu powinien się zgłosić na badania.”
KOMENTARZ do problemu: Często tylko dzięki ćwiczeniom w bardzo krótkim czasie można nadrobić zaległości i dziecko będzie gotowe by poradzić sobie z nowymi zadaniami. Nawet, jeśli nasze wątpliwości wydają nam się błahe warto je zdiagnozować. Najwyżej usłyszymy, że nasze dziecko rozwija się bardzo dobrze i jest wszechstronnie przygotowane do pójścia do szkoły. Zamiast więc narażać dziecko na niepotrzebny stres, zmuszać do siedzenia w ławce, kogoś, kto zdecydowanie powinien się jeszcze wyszaleć i ryzykować niepotrzebne stresy i frustracje zarówno u dzieci jak i rodziców, poświęćmy kilka godzin by się przekonać czy nasze dziecko nie potrzebuje po prostu jeszcze roku dzieciństwa.
110615_1229_DT871120_v01 Jak zapobiec zmniejszeniu sprzedaży mebli w salonie meblowym w obliczu pogłębiającego się kryzysu gospodarczego? PROBLEM: Kryzys gospodarczy w naszym kraju znacząco odbił się na Polakach. Wypłaty wielu ludzi zostały obniżone. Niejedną prywatną działalność gospodarczą zawieszono, bądź nawet zamknięto, a w większych przedsiębiorstwach posypały się zwolnienia. Niestety sytuacja ta poniosła także za sobą znaczący spadek sprzedaży w wielu dziedzinach życia. Jak się jednak okazuje najwięcej oszczędności doszukujemy się w meblarstwie. Stąd spadek sprzedaży mebli, odczuwalny w całym kraju. Problem: Jak zapobiec, bądź zmniejszyć spadek sprzedaży w salonach meblowych w czasie kryzysu gospodarczego? Jak zminimalizować straty spowodowane utratą klienta?? SŁOWA KLUCZE: sprzedaż, meble, kryzys, klienci, promocje ODBIORCA: Właściciele oraz pracownicy salonów meblowych CYTAT: „Oceniając wolumen sprzedaży realizowanej na rynku krajowym w bieżącym roku, szczególnie należy zwrócić uwagę na dwa pierwsze miesiące, kiedy aura dość skutecznie zniechęciła konsumentów finalnych do „perygrynacji” po salonach meblowych – mówi Krzysztof Oleksy, wiceprezes Zarządu Lubuskich Fabryk Mebli. – Nasi dystrybutorzy w prowadzonych rozmowach niejednokrotnie podkreślali istotny spadek popytu. Generalnie można powiedzieć, iż w obecnej sytuacji istnieje znaczna nierównowaga w sferze podaży i popytu, co przekłada się na totalne „zatowarowanie” i przeładowanie funkcjonujących w Polsce salonów meblowych ofertą producentów. W tym względzie zauważalny jest wzrost walki konkurencyjnej – szczególnie w aspekcie cenowym. Niestety, można też powiedzieć, że w tym przypadku sprzedają się niekoniecznie meble będące synonimem właściwego wzornictwa czy jakości, a raczej wyroby determinowane rabatami i promocjami. Zgodnie z ta regułą – główny obrót dotyczy mebli z najtańszej półki cenowej, a konkretnie prostych wyrobów, jak kanapy, wersalki itp.„ ŹRÓDŁO : http://www.meble.com.pl/?item=artykul&artykul=4902&SID=f20add8ce9add965a1ac424fb394bbcf
KOMENTARZ do problemu: Jak widać kryzys gospodarczy stale przypomina nam o swoim istnieniu. Nie należy jednak załamywać rąk. Trzeba zmobilizować siły. Organizować promocje, gratisy. W obecnym czasie ważnym jest nie to, by sprzedać produkt z najwyższej półki cenowej, ale to, by utrzymać klienta, zachęcić go do zakupu, niekoniecznie tego najdroższego towaru. Powinno się dążyć do tego, aby sprzedać więcej tańszych rzeczy, za którymi będzie kryło się paru zadowolonych klientów, niż jeden droższy produkt, który w zasadzie nie poniesie za sobą jakiegoś większego grona późniejszych, potencjalnych klientów. Trzeba się liczyć z tym, że to zadowolony klient jest najlepszą reklamą dla sklepu. Jeśli zadowoli go zakup, to nie tylko wróci po to, aby zrobić następny, ale poinformuje znajomych o udanym przedsięwzięciu, jakiego dokonał. By nie stracić klienta należy także uczulić sprzedawcę, by szczególną uwagę zwrócił na sposób obsługi klienta, od którego naprawdę wiele zależy. Ciepły uśmiech, miłe słowo, parę zachęcających słów- to wszystko może stanowić w tym momencie „być, albo nie być” dla niejednego salonu meblowego.
110530_2044_PS900709_v01 Jak w szybkim tempie posiąść pojęcia związane z terminologią polityczną?
PROBLEM: W dobie wyborów często wzmaga się zainteresowanie wyborców polityczną tematyką. Wówczas pojawia się jednak problem, skąd zaczerpnąć objaśnienia politycznych definicji. Jeśli bowiem nie chce się ulec kłamstwom serwowanym w przedwyborczych spotkaniach, należy poszerzyć swoją wiedzę dotyczącą terminologii politycznej. Zazwyczaj nie ma jednak warunków ku temu, a także brakuje czasu. Problem: Kompendium wiedzy z terminów politycznych.
SŁOWA KLUCZE: polityka, encyklopedia, nauka, definicje
ODBIORCA: Osoba chcąca poszerzyć wiedzę polityczną, np. przed wyborami
CYTAT:” Polityka- wieloznaczne pojęcie definiowane w różnych orientacjach teoretyczno-metodologicznych politologii. W orientacji formalno-prawnej prze p. rozumie się działalność instytucji państwowych. W podejściu behawioralnym p. określana jest w kategoriach władzy, wpływu i konfliktów w różnych płaszczyznach życia społecznego. W orientacji funkcjonalnej p. rozumiana jest jako funkcja systemu społecznego, zapewniająca jego rozwój poprzez: rozwiązywanie konfliktów, wytwarzanie decyzji regulujących w autorytatywny sposób rozdział dóbr, artykulację interesów, agregacje i selekcję interesów, socjalizację polityczną, komunikację polityczną itp.. Wg. podejścia racjonalnego p. jest podejmowaniem decyzji w ramach procesu sprawowania władzy i gry o władze, w którym biorą udział różnorakie podmioty. Stanowisko postbehawioralne ujmuje p. jako rozwiązywanie problemów społecznych, wynikających z deficytu dóbr i powodujących deprywację jednostek i grup społecznych, p. jest więc swoistą służbą społeczną, dążącą do zmniejszania ograniczeń w zaspokajaniu potrzeb ludzi.”
KOMENTARZ do problemu: Coraz więcej ludzi postanawia nie ulegać przedwyborczym złudzeniem i nie dać się omamić krasomówczym przemówieniom, które bardzo często są oparte o bardzo niezrozumiałą terminologię. Aby pojąć, czy dany polityk naprawdę chce wprowadzić słuszną reformę, czy też mówi rozsądnie o kwestiach, które nas interesują, niezbędne jest posiadanie podstawowej wiedzy dotyczącej politycznego metajęzyka. Niestety by poznać ten język, niezbędna jest jego nauka, bądź też dokładne zgłębienie się w wątki politologiczne. To bardzo czasochłonne, natomiast ludzie, z braku czasu potrzebują bardzo szybkiego kompendium wiedzy, które w krótkim czasie zastąpi długotrwałą edukację owej dziedziny, a także zaznajomienie się z całym mnóstwem literatury. Definicje zawarte w internetowym słowniku politycznym, pozwalają w szybki sposób zaznajomić się z czasem niezrozumiałą terminologią polityczną. Dzięki takiemu słownikowi, niezbędną wiedzę, możemy posiąść nawet bez wychodzenia z domu, inwestowania w lekcje oraz książki. Słownik przedstawia krótkie opisy definicji, w taki sposób, żeby ich analiza i próba zrozumienia nie były zbyt czasochłonne. Internetowy słownik polityczny jest idealnym wynalazkiem dla osób, które chcą podjąć rozsądny wybór oddając głos do urny. Rozsądek ten jest w tym wypadku ściśle związany z rozumieniem politycznych terminów.
110612_1053_MZ900605_Jak postępować z dzieckiem, które ma ADHD?
PROBLEM: Wielu rodziców ma problem z wychowaniem swojego dziecka. Jeśli dziecko ma ADHD problem jest jeszcze większy.
Problem: Wyjaśnienie istoty ADHD
SŁOWA KLUCZE: nadpobudliwość, leczenie, pomoc, akceptacja.
ODBIORCA: Rodzice .
CYTAT:”ADHDJest to zespół nadpobudliwości psychoruchowej, wynikającej z odmiennej pracy mózgu. To mózg jest odpowiedzialny za brak kontroli i uwagi, za nadruchliwość i emocje dziecka. ADHD rozpoznaje się między 5 a 7 rokiem życia. Jeżeli objawy występują później, to jest to raczej reakcja np. na trudną sytuację rodzinną, a nie nadpobudliwość. Można wykluczyć ADHD, gdy dziecko potrafi się powstrzymać od pewnych zachowań. Na przykład jest grzeczne przy obcych ludziach, w piaskownicy, w szkole, a nadpobudliwe tylko w domu przy rodzicach lub odwrotnie.
Jak pomóc dziecku z nadpobudliwością?Jeżeli dziecko ma objawy ADHD, należy udać się do pediatry po skierowanie do psychiatry dziecięcego. Leczeniem tego typu problemu zajmuje się lekarz pracujący w Poradni ZdrowiaPsychicznego dla Dzieci i Młodzieży bądź specjalista w Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej. Przed postawieniem diagnozy przeprowadzany jest wywiad z rodzicami, obserwacja dziecka i rozmowa z nim (także bez opiekunów). Warto też nawiązać kontakt z rodzicami dzieci mającymi podobny problem. Aby pomóc dziecku, należy nauczyć się, jak z nim postępować. Najlepiej na warsztatach i podczas terapii z psychologiem. Niezbędna jest też pomoc nauczycieli i pedagogów. W wielu wypadkach stosuje się leczeniefarmakologiczne. Należy jednak pamiętać, że najważniejsza jest miłość i wsparcie bliskich.
ŹRÓDŁO :http://www.kafeteria.pl/ziu/obiekt.php?id_t=413
KOMENTARZ do problemu Dziecko z ADHD może funkcjonować jak każde inne. Jednak, aby tak się stało potrzebuje Twojego wsparcia i akceptacji. Wiele też zależy od środowiska w którym dziecko przebywa. Wpływ ma zarówno atmosfera w rodzinie, jak i wymagania stawiane przez najbliższych, szkoła, zajęcia pozaszkolne, zaspokajanie psychicznych potrzeb dziecka. Dziecko można pomóc poprzez jasny i konsekwentny system reguł i zasad rządzących codziennym życiem. Także leczenie u psychiatry jest dobrym rozwiązanie. Trzeba po prostu chcieć.
090109_1307_EB601207_v01Jak przeciwdziałać marginalizacji dzieci z zagrożonych środowisk?
PROBLEM:_ sposoby przeciwdziałania marginalizacji dzieci
SŁOWA KLUCZE: dzieci, marginalizacja , minimum socjalne, ubóstwo, problemy wychowawcze, bezrobocie, aktywizacja
ODBIORCA: ZP OPS
CYTAT: „Wzrasta liczba dzieci pozbawionych podstawowej opieki i minimum socjalnego, pogarsza się stan ich zdrowia i higieny. Dzieci z rodzin marginalizowanych mają bardzo ubogie dziedzictwo kulturowe i intelektualne. Nie znają większości słów stosowanych w podręcznikach szkolnych, a nawet używanych przez rówieśników czy nauczycieli. Z reguły nie korzystają z opieki przedszkolnej, co dawałoby im szanse na nadrobienie tych braków. Ich przygotowanie do nauki szkolnej coraz bardziej odbiega od przygotowania dzieci z innych rodzin. Dzieci te sprawiają też nauczycielom zdecydowanie większe problemy wychowawcze. Coraz więcej dzieci przestaje uczęszczać do szkół i jest kierowanych do placówek opiekuńczych i resocjalizacyjnych.”
ŹRÓDŁOMarek Liciński Federacja na rzecz Reintegracji Społecznej „POMOC SPOŁECZNA DZIECIOM BEZ PRZYSZŁOŚCI” http://www.frs.pl/materialy.php
KOMENTARZ : Przepisy i ustawy są tak skonstruowane, żeopieka społeczna nie ma prawa ingerować w życie rodziny jeżeli ona sama o to nie poprosi lub jeżeli nie ma tam wyraźnego zaniedbania czy przestępstwa. Skutki tego są takie, że problemy zauważane dopiero wtedy, gdy dziecko pójdzie do szkoły i stwierdzi się, że znacznie odbiega od normy w stosunku do innych dzieci. Zdarza się też, niestety coraz częściej, że w tym momencie stwierdza się, że dziecko w ogóle jest, albo, że być powinno a nie ma. Interwencja podjęta za późno kończy się w wielu przypadkach ograniczeniem praw rodzicielskich i umieszczeniem dziecka w placówce lub rodzinie zastępczej.
Wprowadzenie obowiązku przedszkolnego (nieodpłatnego dla rodziców), z jednej strony pozwoliło by na szybkie zdiagnozowanie rodziny, z drugiej objęło by dzieci opieką lekarską i pedagogiczną, wyrównując tym samym szanse jeszcze przed rozpoczęciem edukacji.
Inną możliwością jest aktywizacja dalszej rodziny lub, gdy ta nie chce lub nie może podjąć współpracy – sąsiadów. W każdym środowisku znajdzie się ktoś bardziej obrotny czy obyty z prawem i przepisami, jakiś właściciel firmy czy osoba pracująca za granicą. Gdyby rodzina tzw. normalna, która nie ma problemów w znalezieniu się w dzisiejszej rzeczywistości „zaprzyjaźniła się” z rodziną która wyraźnie sobie nie radzi i podpowiedziała gdzie szukać pracy, jak zająć się dzieckiem, pokazała, że warto się kształcić, pozwoliła bawić się swoim dzieciom z „tamtymi”, niepotrzebna była by cała rzesza urzędników pracujących „dla dobra dzieci”.
Jest jeszcze trzecia możliwość, najlepsza moim zdaniem, ale wymagająca czasu – zmiana programu nauczania w szkołach. Zamiast uczyć przyszłych rodziców nazw gór w Afryce czy kilku sposobów rozwiązywania zawiłych zadań matematycznych, nauczyć można jak radzić sobie z problemem np.bezrobocia, jak rozmawiać z urzędnikami, po jaką książkę sięgnąć, gdzie i jak znaleźć informacje czy jak skorzystać z pomocy poradni.
PROBLEM: Jak radzić sobie ze słabościami własnej psychiki? Jak spowodować by impas stał się szansą rozwoju osobistego?
SŁOWA KLUCZE: kryzys psychologiczny, rozwój, osobowość,
ODBIORCA: Zespół Projektowy Infobrokerstwo.pl
CYTAT:„Kryzys jest bowiem szansą na znalezienie zagubionego sensu życia czy też odnalezienie jego piękna i wartości. Jest również szansą rozwoju osobowości. Kryzys można traktować jako gorzką i męczącą lekcję życia, która pozwala na wyszukanie nowych sposobów zmagania się z trudnymi problemami. Każdy kryzys może spowodować zmiany i rozwój, gdy zostanie przezwyciężony w pozytywny sposób, a właściwe przejście przez kryzys nie może nigdy polegać na powrocie do stanu z dnia wczorajszego, bo to jest niemożliwe choćby z tego względu, że staje się bogatszy w nowe doświadczenia. A jutrzejszy dzień może być zawsze lepszy, bardziej twórczy, otwierający przede mną nowe horyzonty, których nigdy bym nie ujrzał, gdyby nie przejście przez kryzys”
ŹRÓDŁO: B. Pilecka - „Kryzys psychologiczny”, Wyd.UJ, Kraków 2004, s. 201
KOMENTARZ do problemu: Zofia Nałkowska powiedziała kiedyś – „tyle wiemy o sobie ile nas sprawdzono”. W myśl tego motta nawet negatywne doświadczenia mogą mieć pozytywny wpływ na kształtowanie własnej osobowości. W życiu każdego człowieka, pojawia się moment, w którym spotyka się z cierpieniem, problemami, przeżywa depresje. Spotykamy się z bolesną rzeczywistością, stanem trudnym do zaakceptowania, kryzysem. Lecz dzięki cierpieniu, osiągamy to, co wartościowe, gdyż właśnie kryzys jest dla nas droga rozwoju. Będziemy czuć się pewniejsi, umocnieni, świadomi problemu, silniejsi. Dzięki naszemu doświadczeniu, będziemy mogli pomóc drugiej osobie, wspierać ją w chwilach nam znanych. Możemy zgłosić się do specjalistów, psychoterapeutów – oni na pewno zaoferują nam swą pomoc wspartą doświadczeniem. Czasem jednak by otrząsnąć się z impasu wystarczy szczera rozmowa z kimś bliskim, przyjacielem. Ważne jest by dzielić swój ból, dzielić się tym, co nas spotkało, gdyż pomoże nam to przejść przez kryzys. Do przezwyciężenia kryzysu potrzebna jest nam siła i odwaga. Wiara w to, że będzie lepiej. Należy walczyć każdego dnia i nie tracić nadziei na polepszenie sytuacji. Do tego niezbędny jest umiarkowany optymizm i wyobraźnia, które będą nas trzymały w przekonaniu, że to tylko chwilowe, niedługo minie. I przekonanie, że dam sobie rade. Sięganie po środki „znieczulające” takie jak alkohol czy narkotyki, nie są dobrym sposobem na to, by pokonać cierpienie. Bo pomagają tylko na chwile. Są taka swoista droga ucieczki od tego co boli. Tylko dzięki pracy nad sobą, możemy liczyć na zwycięstwo. Ważne jest również, by dać przebaczenie sobie oraz osobie, która przysporzyła nam bólu. Zaznamy wówczas spokoju i ukojenia.
CYTAT: ,,Moodle jest pakietem przeznaczonym do tworzenia kursów prowadzonych przez internet, oraz stron internetowych. Jest to rozwijający się projekt, zaprojektowany, aby wspierać społeczny konstrukcjonizm jako podstawę edukacji.
Moodle jest rozprowadzane darmowo jako oprogramowanie Open Source (zgodnie z Licencją GNU ).W skrócie oznacza to, że Moodle podlega prawom autorskim, ale masz dodatkowe uprawnienia. Możesz kopiować, używać i modyfikować Moodle, pod warunkiem, że zgodzisz się: udostępnić źródło innym osobom, nie zmieniać oryginalnej licencji oraz załączyć tę licencję do wszelkich prac pochodnych. (...)
Moodle będzie pracowało na każdym komputerze obsługującym PHP i współpracuje z wieloma typami baz danych (w szczególności MySQL).
Słowo Moodle jest skrótem od Modular Object-Oriented Dynamic Learning Environment (modularne, zorientowane obiektowo dynamiczne środowisko nauczania) i jest najbardziej przydatne dla programistów i teoretyków edukacji. Jest to też czasownik oznaczający proces leniwego wałęsania się poprzez coś, robienie rzeczy tak, jak masz ochotę je zrobić, przyjemne majsterkowanie, które często prowadzi do wiedzy i kreatywności. W taki sposób Moodle było projektowane, a także umożliwia właśnie takie podejście do procesu edukacji, zarówno od strony nauczyciela, jak i uczniów. Każdy, kto korzysta z Moodle, jest właśnie takim 'Moodlerem - majsterkowiczem' ‘’.
SUGESTIE: Moodle to oprogramowanie wspomagające proces edukacji. Poprzez ćwiczenia, przemyślenia czy współpracę, wspiera konstruktywne i społeczne kształcenie. Oprogramowanie to może być wykorzystywane jako uzupełnienie tradycyjnych zajęć lub przy tworzeniu i prowadzeniu kursów on-line. Każda osoba, zapisana na dany kurs, ma do niego pełen dostęp i może wprowadzać konieczne zmiany. Jest to proces łatwy i przyjemny, zwiększający zaangażowanie uczestnika kursu w uczenie się. Tutaj każdy może coś skonstruować. Jeżeli znajdzie się więcej ,,konstruktorów” , będą tworzyć dla siebie wzajemnie.
Moodle pozwala na poszukiwanie tematów do: analizy, badań, współpracy, w których uczniowie mogą się realizować, w oparciu o posiadaną wiedzę. Proces ten sprzyja kształtowaniu nowych idei, zainteresowań oraz znacznie zwiększa efektywność nauczania.
Szkoła wykorzystująca oprogramowanie Moodle to szkoła na miarę XXI wieku. Inwestuje w przyszłość swoich uczniów, kształtując ludzi: mądrych, kreatywnych, umiejących pracować w zespole; Moodlerów z niezliczoną ilością pomysłów i planów, które potrafią realizować, dzieląc się w ten sposób posiadaną wiedzą z innymi.
ZADANIA:
Organizacja kursów dla nauczycieli, certyfikujących umiejętności posługiwania się oprogramowaniem Moodle.
Wprowadzenie oprogramowania Moodle do szkół.
Zapoznanie uczniów z podstawami funkcjonowania Moodle.
Organizacja przez nauczycieli(administratorów) kursów dla uczniów, w oparciu o wszelkie dostępne zasoby.
Komunikacja nauczyciel-uczniowie, uczniowie-uczniowie procesem sprzyjającym tworzeniu nowych idei i realizowaniu pomysłów.
Wykorzystanie Moodle jako sposób na zwiększenie efektywności edukacji, łatwiejsze przyswajanie wiedzy i kreatywność.
PROBLEM: Jak przeciwdziałać kryzysowi polskich firm branży TSL jako czynnikowi spadku rozwoju gospodarczego? SŁOWA KLUCZE: transport, logistyka, przewoźnik, gospodarka narodowa ODBIORCA: Zespół Projektowy TRANSPORT CYTAT: „Transport odgrywał, odgrywa i będzie odgrywał bardzo istotną rolę w gospodarce narodowej. Można stwierdzić, że towarzyszy on każdej działalności o charakterze ekonomicznym i społecznym, stanowi niezbędny warunek determinujący rozwój gospodarczy, pełni funkcję "krwiobiegu" gospodarki narodowej.
Kwestią o zasadniczym znaczeniu jest określenie specyfiki transportu, charakteru jego działalności oraz roli w tworzeniu dochodu narodowego. Rozważania dotyczące istniejącego systemu transportowego winny uwzględniać wpływ uwarunkowań historycznych na kształtowanie jego rozwoju w poszczególnych etapach. Problematyka ta ma szczególnie duże znaczenie, ponieważ analizy w tym zakresie ułatwiają zrozumienie aktualnego stanu polskiego transportu (jego infrastruktury) oraz stanowią podstawę programowania rozwoju w perspektywie.
Niewątpliwie to, jak transport w Polsce będzie się rozwijał, zależne jest między innymi od wielkości nakładów przeznaczonych na ten dział gospodarki. Zbyt niski poziom nakładów może doprowadzić do sytuacji, w której zahamowaniu ulegnie rozwój gospodarczy. Istnieje bowiem ścisły związek między rozwojem gospodarki a transportem.” ŹRÓDŁO : http://www.logforum.net/vol3/issue3/no5/3_3_5_07.html
KOMENTARZ do problemu: Polskie firmy branży TSL czeka kryzys. Na tą sytuacje nakłada się szereg czynników, jak wzrost cen paliwa, brak kadry (migracja kierowców), umocnienie złotówki, rosnące ceny eksploatacji pojazdów. Na te czynniki dodatkowo nakłada się zły stan infrastruktury transportowej oraz niesprzyjające przepisy podatkowe, które powodują, że polski przewoźnik jest mniej konkurencyjny od zagranicznego (opodatkowanie usług wewnątrz unijnych podatkiem VAT), dodatkowo Sejm uchwalił ustawę o drogach publicznych (zniesienie winiet), która spowoduje dodatkowy wzrost kosztów . Wydaje się, że władze naszego Państwa zapominają o tym, że zagrożenie dla przewoźników jest także – w perspektywie - poważnym zagrożeniem dla odbiorców usług – dla handlu i dla całej gospodarki narodowej. Sytuacja w transporcie samochodowym wymaga niewątpliwie wsparcia ze strony administracji rządowej. Powinna zostać przeprowadzona analiza problemów firm przewozowych oraz podjęte odpowiednie działania w przeciwnym wypadku prognozy dotyczące poziomu wzrostu gospodarczego będą „pobożnym życzeniem” .
AUTOR:
080715_2250_WE681215_ Kryzys polskich firm TSL
PROBLEM: Jak przeciwdziałać kryzysowi polskich firm branży TSL jako czynnikowi spadku rozwoju gospodarczego?
SŁOWA KLUCZE: transport, logistyka, przewoźnik, gospodarka narodowa
ODBIORCA: Zespół Projektowy TRANSPORT
CYTAT: „Transport odgrywał, odgrywa i będzie odgrywał bardzo istotną rolę w gospodarce narodowej. Można stwierdzić, że towarzyszy on każdej działalności o charakterze ekonomicznym i społecznym, stanowi niezbędny warunek determinujący rozwój gospodarczy, pełni funkcję "krwiobiegu" gospodarki narodowej.
Kwestią o zasadniczym znaczeniu jest określenie specyfiki transportu, charakteru jego działalności oraz roli w tworzeniu dochodu narodowego. Rozważania dotyczące istniejącego systemu transportowego winny uwzględniać wpływ uwarunkowań historycznych na kształtowanie jego rozwoju w poszczególnych etapach. Problematyka ta ma szczególnie duże znaczenie, ponieważ analizy w tym zakresie ułatwiają zrozumienie aktualnego stanu polskiego transportu (jego infrastruktury) oraz stanowią podstawę programowania rozwoju w perspektywie.
Niewątpliwie to, jak transport w Polsce będzie się rozwijał, zależne jest między innymi od wielkości nakładów przeznaczonych na ten dział gospodarki. Zbyt niski poziom nakładów może doprowadzić do sytuacji, w której zahamowaniu ulegnie rozwój gospodarczy. Istnieje bowiem ścisły związek między rozwojem gospodarki a transportem.” ŹRÓDŁO : http://www.logforum.net/vol3/issue3/no5/3_3_5_07.html
KOMENTARZ do problemu: Polskie firmy branży TSL czeka kryzys. Na tą sytuacje nakłada się szereg czynników, jak wzrost cen paliwa, brak kadry (migracja kierowców), umocnienie złotówki, rosnące ceny eksploatacji pojazdów. Na te czynniki dodatkowo nakłada się zły stan infrastruktury transportowej oraz niesprzyjające przepisy podatkowe, które powodują, że polski przewoźnik jest mniej konkurencyjny od zagranicznego (opodatkowanie usług wewnątrz unijnych podatkiem VAT), dodatkowo Sejm uchwalił ustawę o drogach publicznych (zniesienie winiet), która spowoduje dodatkowy wzrost kosztów . Wydaje się, że władze naszego Państwa zapominają o tym, że zagrożenie dla przewoźników jest także – w perspektywie - poważnym zagrożeniem dla odbiorców usług – dla handlu i dla całej gospodarki narodowej. Sytuacja w transporcie samochodowym wymaga niewątpliwie wsparcia ze strony administracji rządowej. Powinna zostać przeprowadzona analiza problemów firm przewozowych oraz podjęte odpowiednie działania w przeciwnym wypadku prognozy dotyczące poziomu wzrostu gospodarczego będą „pobożnym życzeniem” .
080619_16:30_JK830615_v01_Otyłość - problem XXI wieku
PROBLEM: Choroby związane z otyłością. Jak przeciwdziałać temu zjawisku?
SŁOWA KLUCZE: zdrowie, choroba, otyłość, dieta,
ODBIORCA: Zespół ProjektowyPrzeciwdziałający negatywnym zjawiskom społecznym
NA KIEDY: Stale
CYTAT: „Nadmiar kilogramów nie jest problemem tylko estetycznym. Nadmiar tkanki tłuszczowej to choroba, grożąca w dodatku rozwojem innych chorób. Wyodrębniono dużą liczbę schorzeń, co do których nie ma wątpliwości, że są w dużej mierze konsekwencją otyłości. Należą do nich: choroba zwyrodnieniowa stawów, bóle krzyża, cukrzyca typu 2, hiperlipidemia (podwyższony poziom cholesterolu i triglicerydów), choroba wieńcowa, nadciśnienie tętnicze, zaburzenia miesiączkowania, żylaki i zakrzepica żylna, obrzęki i cellulit, zespół bezdechu sennego. Widzimy, że zdrowie ludzi otyłych jest mocno zagrożone. Niektóre skutki otyłości nie są groźne, inne - jak np. choroba wieńcowa, zaburzenia oddychania w czasie snu czy nadciśnienie mogące skończyć się udarem mózgowym - wpływają nie tylko na jakość, ale i na długość życia.
Nie można pominąć jeszcze jednej grupy groźnych chorób, które - jak wykazały badania ostatnich lat - też znacznie częściej występują u ludzi otyłych. Są to nowotwory. U otyłych kobiet stwierdzono większe ryzyko zachorowania na raka piersi i trzonu macicy, u mężczyzn - na raka okrężnicy i gruczołu krokowego. Szczególnie niebezpieczną postacią otyłości jest tzw. otyłość brzuszna (inaczej trzewna lub typu męskiego, lub o typie "jabłka"). Ten sposób odkładania się tkanki tłuszczowej stwarza szczególne zagrożenie powikłaniami kardiologicznymi. Mniej szkodliwe jest odkładanie się tkanki tłuszczowej na pośladkach i biodrach (typu żeńskiego, "gruszka").”
ŹRÓDŁO: http://www.resmedica.pl/nadwaga.html
KOMENTARZ do problemu: Niewiele osób zdaje sobie sprawę z zagrożenia jakie niesie ze sobą otyłość. Często powodem tego schorzenia jest po prostu niezdrowy tryb życia. Otyłość powstaje przede wszystkim w wyniku spożywania nadmiaru tłuszczu oraz zbyt małej aktywności fizycznej. Przypadłość tą można traktować jako formę uzależnienia, innymi słowy utraty kontroli nad jedzeniem. Otyłość negatywnie wpływa na jakość życia, bywa, że osoba otyła stroni od kontaktu z ludźmi, boi się ich odrzucenia. Paradoksalnie, otyłość może stać się sposobem na życie, wygodnym wytłumaczeniem wszelkich osobistych niepowodzeń, samo jedzenie zaś może być pocieszeniem, sposobem na odreagowanie złości, smutku, czy też sposobem na nudę. Pamiętać jednak należy, że otyłość jest jednym ze współczynników skracających życie, bo prowadzi do wielu groźnych chorób.
2008-06-03 06:33_PC881102_v01_ KWANT_Jak zapobiegać ucieczkom z domu w środowisku młodocianych Problem: Metody zapobiegania ucieczkom z domu. Słowa klucze: Ucieczka, dzieci, rodzice, brak granic, szukanie potwierdzenia własnej wartości Temat: Jak zapobiegać ucieczkom z domu w środowisku młodocianych? Dla kogo?Zespół ProjektowyPrzeciwdziałający negatywnym zjawiskom społecznym
CYTAT: ,,Ucieczki ,,z powodów szkolnych” zdarzają się dwa razy w roku - mniejsza fala po pierwszym semestrze, a większa na koniec roku, kiedy jest ciepło i łatwiej się na to zdecydować. Dziecko, które dostaje słabą cenzurkę, ucieka, bo w domu czeka pas, a ono zna przecież rodziców i wie, że ten pas pójdzie w ruch. Takie ucieczki trwają zwykle jeden dzień. Dziecko chce nie tyle uniknąć lania, ale pokazać rodzicom: ,,Ja też jestem w rozpaczy, też się przejmuję tymi stopniami”. I zobaczyć, czy ktoś się przejmuje nim. (…) dziecko traci poczucie, że jego życie jest coś warte. Szuka potwierdzenia, że jest osobą ważną dla rodziców. Dziecko zdrowe nie wymaga, żeby je ciągle głaskać po główce, może zostać skrzyczane, ale chce mieć poczucie, że nie jest rodzicom obojętne. W wieku trzynastu-czternastu lat wchodzimy w trudny okres, kiedy dziecko ma silną potrzebę indywidualizowania się. Do rodziny z jej regułami przynosi nowości ze świata: u jednej koleżanki po obiedzie jest ciasto, drugiej rodzice pozwalają się malować, jeden kolega słucha heavy metalu, a drugi ma komórkę. Najgorzej, gdy rodzice pozornie przyjmują coś nowego, ale tego nie akceptują. Takie sytuacje często kończą się później ucieczkami. Przy pierwszych ucieczkach dziecko trafia na sieć znajomych, przynoszą kanapki albo przenocują. Ale jeśli ucieczka trwa ponad tydzień, środowisku koleżeńskiemu zaczyna brakować energii do pomagania. Uciekinier poznaje inne osoby, które są na gigancie, może wejść na drogę przestępstwa. Spotyka grupę, która go akceptuje - a w grupie łatwiej podjąć decyzję, np. o włamaniu. Dziecko ucieka, bo nie czuje granic. Potrzebuje bułki - idzie i kradnie. Albo oddaje się prostytucji. A ponieważ ma poczucie, że to, co robi, nie jest w porządku, jeszcze bardziej zaczyna siebie nienawidzić. Robi sobie sznyty albo jeszcze intensywniej oddaje się prostytucji, bo czuje się wewnętrznie puste. To jednocześnie krzyk do rodziców: ,,Patrzcie, nie mam granic, jestem gotowa na śmierć duchową, a nawet na fizyczne samobójstwo”. Dziecko uczy się życia przez gwałtownie wybuchające fajerwerki. Czasem fajerwerkiem jest ocena niedostateczna - dostaje wtedy w pupę, rodzice na nie krzyczą. Bo niektórzy rodzice uważają, że na czwórkę czy piątkę nie muszą reagować, bo to normalne. I dziecko się uczy, że rodziców ma przy sobie, kiedy robi coś źle. Potem do jedynek dochodzą bójki z kolegami. A wreszcie ucieczka z domu. Najczęściej dzieci uciekają po to, żeby sprawdzić, czy są dla kogoś ważne, czy ktoś o nich myśli.”
SUGESTIE: Ucieczki z domu są coraz częściej występującym problemem wśród młodocianych. Wynika to z niewystarczającej ilości uwagi, jaką poświęcają swojemu dziecku rodzice. Młodzi ludzie szukają potwierdzenia, że coś znaczą w oczach rodziców. Dzieci nie potrafią znieść pozornej akceptacji dla ich nowych zainteresowań. Rozczarowania, jakie w związku z tym przeżywają, często prowadzą do ucieczek z domu, które wydają się ,,lepszym światem”. Kilkudniowy ,,gigant” często prowadzi młodocianych na drogę przestępstwa. Zaczynają siebie nienawidzić, czują się niepotrzebni. Uciekają, bo nie mają nikogo, kto powie, co jest dobre, a co złe, nie czują żadnych granic. A takie właśnie granice powinni wskazywać rodzice. Ucieczki są krzykiem do rodziców. Dzieci chcą zaznaczyć swoje istnienie, wskazać, że są gotowe na wszystko, bo nie czują żadnych ograniczeń. Rodzice powinni poświęcać im jak najwięcej czasu. Relacje wzajemnej akceptacji i miłości na pewno zostaną docenione, a odpowiednia socjalizacja zapobiegnie niepożądanym zachowaniom. Nie można pozostawiać dziecka samemu sobie. Ono musi wiedzieć, że jest ważne, że ktoś o nim myśli.
ZADANIA: Rozmowa z dzieckiem, nawet o sprawach, które wydają się nieistotne. Uważne słuchanie dziecka (bez przesłuchań), spokojne wyrażenie własnego zdania. Unikanie wzbudzania poczucia winy w dziecku, wskazanie niewłaściwych elementów danej sytuacji. Rozmowa z dzieckiem o uczuciach, mówienie mu, co czujemy; pozwolenie dziecku na wyrażenie własnych odczuć. Okazywanie zainteresowania sprawami dziecka, brak fałszywej akceptacji, wzbudzanie w dziecku poczucia ważności. Zapewnienie dziecku przyjaznego domu (pozwolenie na urządzenie pokoju wg jego koncepcji, unikanie rodzinnych awantur). Szanowanie zdania dziecka, pozwolenie mu na wyrażenie własnych racji; pytania o argumenty dla jego decyzji.
Wspieranie dziecka, wiara w jego możliwości, mówienie mu o naszych uczuciach do niego. Akceptacja dziecka w chwilach sukcesu i w momentach niepowodzeń, nauka samodzielnego planowania życia.
Troskliwe przyjęcie dziecka w przypadku ucieczki, zapobieganie kolejnym, próba odbudowy wzajemnych relacji. Konstruktywne rozwiązywanie własnych problemów, dawanie dziecku odpowiednich przykładów radzenia sobie w trudnych sytuacjach.
080606_1249_TS860312_v01Jak ograniczyć problem smogu informacyjnego w sieci?
PROBLEM: W dzisiejszych czasach – w czasach Internetu co raz częściej słyszymy o tłoku informacji umieszczonych i porozrzucanych w sieci. Co jest przyczyną nasilania się tego zjawiska? Co należy zrobić, żeby temu zapobiegać? PROBLEM: Ograniczenie problemu smogu informacyjnego w sieci.
SŁOWA KLUCZE: smog informacyjny, sieć, Internet, informacja, źródła informacji
ODBIORCA: Zespół problemowy SPOŁECEŃSTWO INFORMACYJNE
CYTAT: „Lawinowo rośnie liczba źródeł informacji, ale ich wartość jest często żadna. Smog jest produktem prymitywnego procesu spalania byle czego, byle gdzie i byle jak. Przez analogię, duszący nadmiar informacji paraliżuje rozwój i wykorzystanie technik informatycznych”. Rektor ma też pełna świadomość, że problemu nie rozwiąże za nas technika: „Potrzebujemy przekształceń nie w Internecie, tylko w świadomości jego użytkownika.Filtry selekcyjne muszą być budowane w umysłach – to jedno z największych wyzwań edukacji. Nasz umysł, niestety, nie jest tak sprawny, by sam wytwarzał antyinternetowe przeciwciała. Szkoły muszą zagospodarować przestrzeń stworzoną przez multimedia, bo nie chodzi tu tylko o Internet. Jedynie tak można przygotować ludzi do skutecznego działania w nowym otoczeniu informacyjnym, gdzie problemem staje się nadmiar wiadomości, a atrakcyjna oferta multimedialna często jest pusta treściowo. Za klęskę systemów gromadzenia i rozpowszechniania myśli ludzkiej uważa rozpowszechnienie popularnych edytorów tekstu. Od tej pory tworzenie artykułów traci swój kolektywny charakter, coraz mniej autorów ma kontakt z redaktorem, korektorem, recenzentem, powstaje gigantyczny szum nie wiadomo gdzie napisanych tekstów. Co ciekawe, tę sytuację łatwo odwrócić na wielką zaletę światowej pajęczyny. Nigdy wcześniej jednostki nie miały tak taniego i społecznie akceptowanego środka autoekspresji. Wszystkie tradycyjne media opierały się bowiem na zasadzie legitymizacji. Po to, by opublikować artykuł w prasie trzeba przekonać redakcję, że ma się coś do powiedzenia, po to, by zabrać głos w Parlamencie trzeba przejść specjalną procedurę. Innymi słowy, sfera publiczna ma swoje prawa. Tymczasem, aby zaistnieć w Internecie, “wystarczy być”. Jest to nowe zjawisko współczesnego świata, które zmusza do postawienia ważnych, filozoficznych pytań: jaka część mnie należy do sfery publicznej?, co jest komunikowalne a co nie komunikowalne?, jakie są granice intymności?, co jest moją istotą?, co stanowi o moim “Ja”?, jakie jest znaczenie formantu “auto” w słowie “autoprezentacja”?”
KOMENTARZ do problemu: W Internecie informacje rozrzucone są po tysiącach serwerów na całym świecie. Informacja w większym stopniu zawiera prawdziwe fakty i dane ale zawiera również skazy w postaci informacji fałszywych. Jest brak jakiejkolwiek odpowiedzialności nad treścią, można znaleźć w sieci wszystko a język Internetu ulega kolokwializmom. Aby temu zapowiedz należy stworzyć coś w rodzaju internetowego ONZ, który panowałby nad rozpowszechnianiem nierzetelnych informacji po sieci. W obecnej chwili każdy może umieścić co chce i jak chce. A dzięki organizacji „cyberszeryfów” byłaby kontrola nad przepływem rodzaju informacji. Ustalić reguły umieszczania treści a za złamanie zasad wyciągać konsekwencje.
060208_2140_Łukasz Niedziela870328_v01 Jak informatyzować przedsiębiorstwa?
PROBLEM:_Obecnie jednym z czynników oceny wartości przedsiębiorstwa jest jakość jego systemu informatycznego wspierającego zarządzanie. Wybór i wdrażanie nowego systemu informatycznego wspierającego zarządzanie - zwykle klasy ERP, często wzbogaconego o funkcje obsługi relacji z klientami CRM oraz obsługę łańcucha dostaw SCM - nie jest zagadnieniem łatwym. Na krajowym rynku średnio ok. 10% wdrożeń kończy się powodzeniem, tzn. realizacją pełnego zakresu wdrożenia w ramach założonego budżetu i harmonogramu z przekroczeniem nie większym niż 50-70%, a ok. 30% projektów kończy się niepełnym wdrożeniem. Nierzadko niepowodzenie wdrożenia systemu informatycznego pociąga duże straty materialne i może postawić przedsiębiorstwo na progu upadłości.
SŁOWA KLUCZE: informatyzacja, przedsiębiorstwo,
ODBIORCA: handlowcy, przedsiębiorcy, biznesmeni,
CYTAT: „ Szukając przyczyn powstałych problemów, należy sięgnąć daleko w przeszłość i przeprowadzić analizę procesów decyzyjnych i motywacji, które doprowadziły do wyboru oprogramowania i podjęcia wdrożenia nowego systemu informatycznego.
Część przesłanek do informatyzacji jest racjonalna, a mianowicie:
·Dalsze poszerzenie wykorzystania informatyki w przedsiębiorstwie po uprzednich pozytywnych doświadczeniach. Sprostanie nowym wyzwaniom rynkowym.
·Szukanie możliwości usprawnienia działania po uprzednim wyczerpaniu innych możliwości.
·Usprawnienie obsługi klientów.
·Zwiększenie nadzoru nad finansami.
·Zmniejszenie zapasów.
·Zmniejszenie zaangażowania finansowego w środki obrotowe.
·Żądanie nowego właściciela. Czasem nowy właściciel żąda, aby wprowadzić w przedsiębiorstwie nowe rozwiązania organizacyjne oraz konkretny system informatyczny obowiązujący w całej korporacji.
·Dodatkowo często chodzi o efekty reklamowe wg schematu: "skoro konkurencja to ma, to i my musimy".
Oczekiwanie, że nowy system informatyczny pomoże rozwiązać te problemy, jest uzasadnione. Nie jest natomiast najbardziej racjonalne oczekiwanie, że:
·Nowoczesne środki techniczne spowodują cuda. Otóż trzeba stwierdzić, że limit cudów jest już wyczerpany i liczenie na kolejny kończy się zwykle rozbiciem nosa.
·Trudne decyzje kadrowe nie będą konieczne.
·Reorganizacja przedsiębiorstwa i racjonalizacja działań nie będą konieczne.
Nastąpi radykalne rozwiązanie wszystkich problemów przedsiębiorstwa. Często w przedsiębiorstwie przed podjęciem dalszych działań, np. informatyzacji, brakuje momentu refleksji i podsumowania na poziomie kierownictwa, a w szczególności odpowiedzi na poniższe pytania:
·Czy określono realistycznie oczekiwania?
·Jakie problemy chcemy rozwiązać?
·Czy w ścisłym kierownictwie istnieje zgoda co do celów informatyzacji?
Czy jesteśmy gotowi podjąć niezbędne prace i ponieść koszty? Jeśli na któreś z tych pytań odpowiedź jest negatywna, to ryzyko niepowodzenia projektu znacznie wzrasta. Często spotykana jest sytuacja, gdy jedna osoba z kierownictwa forsuje projekt, mając na widoku własne cele przy obojętności innych. Wtedy nierzadko pojawia się tendencja do minimalizowania kosztów, prowadząca aż do absurdów, np. żądanie, aby oprogramowanie było tanie i wdrożyło się samo bez udziału konsultantów i bez szkolenia personelu. Ogół dobrze życzy projektowi, byleby nie wymagał od nich żadnych nakładów pracy, np. na uporządkowanie organizacji. Od razu widać, że nikomu - poza sponsorem projektu - na nim nie zależy. „
ŹRÓDŁO : http://ceo.cxo.pl/artykuly/21561.html
KOMENTARZ do problemu: Zdecydowaną rolę we wdrażaniu nowego systemu informatycznego w organizacji odgrywa zrozumienie pomiędzy wdrożeniowcem a zlecającym wdrożenie lub unowocześnienie systemu. Ważnym jest, aby obie strony wiedziały co do nich należy, jakie są ich kompetencje, rozumiały co niesie ze sobą konieczność przeszkolenia ludzi, ile czasu to zajmie, i co chyba najważniejsze z punktu widzenia właściciela przedsiębiorstwa to żeby ta osoba umiała zrozumieć iż chwilowy przestój w dopływie gotówki jest po to, aby następnie polepszyć jakość jej dopływu, zwiększyć efektywność pracy zespołu, i zwiększyć zyski organizacji, spółki. W Polsce jeszcze długo nie dojdziemy do takiego zrozumienia z mniej więcej 70%-ma procentami przedsiębiorców, handlowców, właścicieli spółek, ale ich liczba sukcesywnie wzrasta, co nie jest bez znaczenia dla naszej gospodarki, gdyż będziemy szli naprzód , a nie jak do tej pory stali w miejscu.
O80522_1805_MARTAJAWORSKA880818_V01Jak opiekunowie prawni mogą zapobiegać przestępczościwśród młodzieży ?
PROBLEM: Coraz częściej młodzi ludzie organizują się w małe grupy przestępcze co staje się równie niebezpieczne dla otoczenia jak i dla nich samych. Powoduje to, że owe młode osoby staja się dysfunkcyjnymi jednostkami w społeczeństwie, co osłabia jego stabilność. Jakie metody zastosowane przez rodziców przeciwdziałają temu zjawisku?
SŁOWA KLUCZE: młodzież, przestępczość ,wolny czas, edukacja, socjalizacja
ODBIORCA: pedagodzy, wychowawcy, animatorzy
CYTAT: Wielką rolę w ograniczaniu przejawów agresji u swoich dzieci mogą odegrać rodzice, są oni najbliższym i najważniejszym społecznym środowiskiem dziecka. Od ich reakcji zależy czy utrwala się jego przekonanie o skuteczności używania przemocy dla osiągania określonego celu. Rodzice jako pierwsi przekazują dzieciom kryteria moralnego oceniania agresji. Rodzice dzieci agresywnych w większym stopniu niż inni uzasadniają agresję ich dzieci, zgodnością ze społecznie uznanymi normami, zezwalającymi na jej przejawy ,usprawiedliwiają zachowania swoich dzieci tłumacząc się wynikiem emocji (złości, zdenerwowania), bądź też skutkami materialnymi i uczuciowymi. Agresja dziecięca jest więc uzależniona od warunków środowiskowych, rodzicielskich norm dotyczących agresji. Rodzice powinni w większym stopniu zapobiegać zachowaniom agresywnym, czuwać nad prawidłowym rozwojem swojego dziecka, spędzać z nim wolny czas, uczyć szacunku do samego siebie i innych. Właśnie szacunek jest bardzo pomocną bronią w zwalczaniu szerzenia się każdego rodzaju agresji. Ale kiedy ta agresja już jest, trzeba j ą przezwyciężać W zapobieganiu agresji naśladowczej istotne znaczenie posiada zabezpieczenie dzieci przed szkodliwym wpływem modeli agresywnego zachowania się, np. ograniczyć oglądanie filmów ukazujących obrazy agresji, starać się zainteresować dzieci filmami czy słuchowiskami o odpowiedniej dla nich treści, tj. takimi, które ukazują pozytywne modele postępowania, starać się izolować dziecko od zachowujących się agresywnie sąsiadów, kolegów, znajomych czy nawet czasami bliskiej rodziny. Środkiem zapobiegającym agresji może być wykazanie jej nieskuteczności, np. dziecko, próbujące wymusić na rodzicach spełnienie swych żądań za pomocą pogróżek, powinno przekonać się o bezskuteczności takiego sposobu zachowania, a przy tym zrozumieć, że cel swój może osiągnąć, gdy rodziców poprosi lub, gdy zasłuży na nagrodę; zapobieganiu tej agresji służy także wytwarzanie właściwych postaw społecznych oraz związanej z nimi hierarchii wartości. W przypadku agresji zawansowanej kiedy rodzic nie może sobie radzić z emocjami dziecka powinien o poradę zwrócić się do psychologa i współpracować z nauczycielami. Aby dziecko w przyszłości nie miało za złe dorosłym ,że gdy było w potrzebie nie otrzymało pomocy.
KOMENTARZ do problemu: Zdecydowaną rolę na kształtowanie charakteru wywiera socjalizacja pierwotna czyli przebiegająca w rodzinie. Co za tym idzie to rodzice i opiekunowie mają decydującą rolę w budowaniu osobowości, więc odpowiednie wychowanie od najmłodszych lat pozwoli wyeliminować niepożądane zachowania. Aby odpowiednio ukształtować jednostkę która będzie dobrze funkcjonować należy od najmłodszych lat budować odpowiedzialności za drugiego człowieka i umiejętności odróżniania dobra od zła. Zadaniem rodzica jest odpowiednie ukazanie zachowań pożądanych i karygodnych, wpajanie zasad moralnych i etycznych. Jeżeli jednak taki problem wystąpi należy zwrócić się do wyspecjalizowanych organizacji.
